Rachida El Masoudi over de dilemma’s van inclusiever onderwijs

‘Ik denk dat we niet te snel moeten willen gaan’

Rachida El Masoudi op de startbijeenkomst van BEN in de Buurt op 12 oktober jl. in Theater de Meervaart

“Negen van de tien kinderen zijn prima op hun plek op een reguliere basisschool”, zegt Rachida El Masoudi, directeur van islamitische basisschool El Amien 2 in Bos & Lommer. “De overige kinderen proberen we eerst zo goed mogelijk in de klas te helpen, zo nodig met een arrangement van een ambulante specialist. Maar op een gegeven moment kunnen we een kind niet meer bieden wat het nodig heeft. Voor het kind is dat ook demotiverend, het krijgt voortdurend het signaal: ik kom niet goed mee. Dan is het fijn dat ze naar een school kunnen waar ze de juiste ondersteuning kunnen krijgen.”

‘Hoever willen we gaan met inclusief onderwijs?’

Volgens Rachida El Masoudi is een belangrijke vraag de komende tijd: hoever wil je gaan met inclusief onderwijs? “Hebben we de mensen en de expertise wel in huis om alle kinderen te bieden wat ze nodig hebben? Wat doet het met een school als kinderen die voorheen naar een SO cluster 4 gingen (voor kinderen met psychische en/of gedragsproblemen) nu op een reguliere school blijven? Wat doet het met ouders als ze zien dat er op school ook kinderen zitten die ‘anders’ zijn dan hun eigen kind? Kiezen ze dan toch niet liever voor een school met meer ‘gelijkgestemde’ kinderen? En bevordert dat dan niet juist weer de segregatie die we zo graag willen voorkomen? Ook niet onbelangrijk: wat doet het met een kind dat misschien prima op zijn plek zit op een SO-school, daar gelukkig is, kan zijn wie hij is, samen met kinderen die net zo zijn als hij, en dan weer terug moet naar een reguliere school, in zijn eigen buurt weliswaar, maar wel weer als een eenling tussen de andere kinderen? Moeten we voor die kinderen dan een apart klasje inrichten binnen de school? Is dat niet nog veel stigmatiserender dan dat ze naar hun eigen SO-school kunnen?”

El-Amien-2

Alle scholen hetzelfde aannamebeleid

De belangrijkste zorg voor de school is het tekort aan personeel. Er is nu al een tekort aan gekwalificeerde leerkrachten en onderwijsondersteuners – ook de El Amien 2 heeft daarmee te maken. Geld is daarbij niet het probleem – meer salaris is fijn, maar lost het tekort niet op. “Ik denk daarom dat we niet te snel moeten willen gaan”, zegt Rachida. “We moeten eerst de juiste mensen in huis hebben, en dan kunnen we langzaam steeds meer kinderen binnenhouden die we nu nog zouden verwijzen naar het gespecialiseerde onderwijs.”

“Wat wel zou helpen is als er een vast team van specialisten aan de school verbonden wordt. En dat de scholen in de buurt werken vanuit een gedeelde visie, dat we allemaal hetzelfde aannamebeleid voeren bijvoorbeeld. Zodat niet de ene school ‘moeilijke kinderen’ weigert en de andere school ze wel aanneemt, uit overtuiging, of om het leerlingaantal op te krikken. Dat bevordert alleen maar weer de segregatie.”

Warm bad voor ouders

Op haar eigen school, van momenteel rond de 340 leerlingen, is ze trots. “We zijn een warm bad voor ouders, kinderen voelen zich hier veilig. Onze leerkrachten doen hun best de kinderen echt te zien zoals ze zijn. We zijn ervan overtuigd dat we ons onderwijs samen vormgeven, met ouders, kinderen leerkrachten, intern begeleiders: iedereen stelt zich steeds de vraag: wat heeft dit kind nodig? We zijn ook heel kritisch naar onszelf, we zijn niet snel tevreden. We proberen ons altijd af te vragen: wat kunnen we beter doen?”

De islamitische achtergrond van de school speelt in dit alles een grote rol. Rachida: “Ons geloof vraagt van ons dat we goed zijn voor elkaar en voor onze medemens. Wij leren dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn eigen daden, en dat je vanuit de juiste intenties handelt. In de seculiere wereld waarin we leven is dat voor ons nóg belangrijker: dat we trots zijn op wie we zijn, en dat we respect hebben voor iedereen om ons heen. Wij bereiden de kinderen zo goed mogelijk voor om goede burgers te zijn.”

Deel deze pagina: